Στην ενότητα Αρθρογραφία μπορείτε να βρείτε ενδιαφέρουσες και επιστημονικά τεκμηριωμένες θέσεις για την ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ και τις Μεταμοσχεύσεις. Επίσης φιλοξενούμε άρθρα με την εμπειρία των αθλητών νεφροπαθών από την συμμετοχή τους σε αθλητικές δραστηριότητες. Επιδιώκουμε και προσδοκούμε η ενότητα αυτή να αποτελέσει ένα βήμα ανταλλαγής απόψεων και εμπειριών που θα ενημερώνουν και θα ωφελούν.

 

  DownloadsΣύνδεσμοι
 άθληση - κοινωνική παρέμβαση - πολιτιστική έκφραση
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ - Αρρώστια και πόνος    

Αρρώστια και πόνος.
Η πνευματική* αντιμετώπισή τους.


Επίκαιρο το θέμα της αρρώστιας. Πάντοτε επίκαιρο. Επίκαιρο, γιατί κάθε ημέρα υπάρχουν άρρωστοι. 'Aρρωστοι στα σπίτια. 'Aρρωστοι στις Κλινικές. 'Aρρωστοι στα Νοσοκομεία. Και όχι μόνον φτωχοί, αλλά και πλούσιοι. Όχι μόνον μικροί, αλλά και μεγάλοι. Όχι μόνον αμόρφωτοι, αλλά και μορφωμένοι. Από όλες τις τάξεις. Όλοι αρρωσταίνουμε. Όλος ο κόσμος. Γιατί όμως;
Αληθινά σε αυτό τον κόσμο ο πόνος (ψυχικός ή σωματικός) και η αρρώστια είναι "φυσιολογικά", αλλά η ίδια η "φυσιολογικότητά" τους είναι αφύσικη. Φανερώνουν την τελική και μόνιμη ήττα του ανθρώπου και της ζωής, την ήττα που καμιά από τις μερικές νίκες της ιατρικής οσοδήποτε λαμπρή και αληθινά θαυματουργική, δεν μπορεί τελικά να εξουδετερώσει.
Όμως στο Χριστό ο πόνος δε "σταματάει" μεταμορφώνεται σε νίκη. Η ήττα η ίδια γίνεται νίκη, μια οδός, μια είσοδος στη Βασιλεία, και αυτή είναι η μόνη αληθινή γιατρειά.
Να ένας άνθρωπος που υποφέρει στο κρεβάτι του πόνου και η Εκκλησία έρχεται κοντά του να τελέσει ευχέλαιο, το μυστήριο της γιατρειάς (Επιστ. Ιακώβου, κεφ. ε, 13).
Η Εκκλησία δεν έρχεται να αποκαταστήσει την υγεία στον άνθρωπο αυτό, δεν έρχεται να πάρει απλώς τη θέση της ιατρικής που εξάντλησε όλες τις δυνατότητές της.
Η Εκκλησία έρχεται για να οδηγήσει τον άνθρωπο αυτόν στην Αγάπη, στο Φως και στη Ζωή του Χριστού1.

ΓΙΑΤΙ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΜΕ;

Ίσως διότι αμαρτάνουμε. Αυτό το λέγει η Αγία Γραφή. Λέγει: "Ο αμαρτάνων έναντι του ποιήσαντος αυτόν εμπέσοι εις χείρας ιατρού" (Σοφ. Σειράχ 38, 15). Όποιος αμαρτάνει θα αρρωστήσει και θα πέσει στα χέρια των γιατρών. Πολλές είναι οι αρρώστιες που προέρχονται από τις αμαρτίες. Πολλές. Όχι όλες. Αυτό παρατηρεί ο ιερός Χρυσόστομος. Γράφει: "Πάντα τα νοσήματα εξ αμαρτημάτων; Ου πάντα μεν, αλλά τα πλείονα". Στην περίπτωση αυτή το φάρμακο το ξέρουμε. Το είπε ο Κύριος στον παραλυτικό της Βηθεσδά. Θυμηθείτε τα λόγια του: "Ίδε υγιής γέγονας μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται" (Ιωάν ε΄14). 'Aρρωστοι, που γίνατε καλά, μη ξαναμαρτάνετε για να μη σας συμβούν χειρότερα, μας το λέγει ο Χριστός.

Ίσως για να θυμόμαστε τον Θεό. Κάποιος πήγε να επισκεφθεί έναν άρρωστο. Ο επισκέπτης εξέφρασε όλη του τη συμπάθεια και τη λύπη για την αρρώστια του. Αλλά ο άρρωστος του είπε κάτι που του έκανε εντύπωση και που το θυμόταν σε όλη του την ζωή. Είπε ο άρρωστος στον επισκέπτη του. "Ξέρεις γιατί ο Θεός μας αφήνει, πολλές φορές, να πέσουμε στην πλάτη; Για να κοιτάξουμε λίγο και προς τα άνω!...". Έτσι είναι. Στην ανάγκη, στην αρρώστια, θυμόμαστε το Θεό. Ο Δαβίδ, έλεγε συχνά: "Εν ημέρα θλίψεώς μου τον Θεόν εξεζήτησα" (Ψαλμ.76,3). Στη θλίψη μου θυμήθηκα και ζήτησα το Θεό.

Ίσως για να μετανοούμε. Η θύμηση του Θεού συντελεί, σχεδόν πάντοτε, στην μετάνοια. Οι περισσότεροι άρρωστοι, μαζί με τη θεραπεία τους, μετανοούν για τις αμαρτίες τους και γίνονται άλλοι άνθρωποι. Καλύτεροι. Ένας νέος, από το Σανατόριο, στο οποίο νοσηλεύτηκε, έγραψε: "Εδώ, ανάμεσα στα πονεμένα πρόσωπα των συνανθρώπων μου, την πρώτη ημέρα κατάλαβα την ματαιότητα του πλούτου. Την δεύτερη η καρδιά μου μαλάκωσε κι απαλλάχτηκα απ' τον σκληρό εγωισμό. Την τρίτη έκλαψα. Την τέταρτη μετάνιωσα και σήμερα προσευχήθηκα θερμά". Μια γυναίκα επίσης ομολόγησε το εξής: "Στον καιρό της αρρώστιάς μου, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του πόνου, διάβασα πρώτη φορά το Ευαγγέλιο... Ζούσα στο σκοτάδι κι είδα το φως. Τα θέλγητρα που απόλαυσα ως τώρα είναι μηδέν μπροστά στις χαρές της καθαρής ζωής". Κι ένας εργάτης, μακριά από το σπίτι του, ύστερα από μια αρρώστια, έγραψε στο γράμμα, που έστειλε στη γυναίκα του και τα παιδιά του: "Γυναίκα μου και παιδιά μου, με την αρρώστια έκοψα τα βλαστημώ, μα ούτε γυρίζω αργά τις νύχτες. Σας αγαπώ και σας σκέπτομαι κάθε στιγμή. Παρακαλείτε τον Θεόν να σωθώ και να γυρίσω πάλι κοντά σας".
Ας το ξαναπούμε λοιπόν, οι αρρώστιες φέρνουν τον άρρωστο, τις περισσότερες φορές, κοντά στο Θεό...

Ίσως για να ταπεινωνόμαστε. Ο Θεός μας θέλει ταπεινούς. "Μισητή έναντι Κυρίου υπερηφανία" (Σοφ. Σειράχ 10,7). Και "δύναται ταπεινώσαι τους πορευομένους εν υπερηφανεία" (Δαν. 4,34). Μπορεί να ταπεινώσει όλους τους υπερήφανους. Και μπορεί να το κάνει αυτό με πολλούς τρόπους. Ένας τρόπος είναι και η αρρώστια. Ο ίδιος ο Απ. Παύλος, κάνοντας λόγο για κάποια αρρώστια που την ονομάζει "σκόλοπα" και που δεν μπορούν να την προσδιορίσουν οι ερμηνευταί, ομολογεί ότι αυτόν τον "σκόλοπα", τον έδωσε ο Κύριος για να μη υπερηφανεύεται. Γράφει: "Εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκή... ίνα μη υπεραίρωμαι" (Β΄ Κορ. Ιβ΄ 7). Κάτω από τα χτυπήματα της αρρώστιας όλοι σκύβουν το κεφάλι τους και ομολογούν τη μηδαμινότητά τους μπροστά στο Θεό.

Ίσως για να δοκιμαζόμαστε. Λέμε ότι πιστεύουμε και αγαπούμε τον Θεό. Πώς όμως θα φανεί αυτό; Μόνο μέσα στις δοκιμασίες. Και μια από τις δοκιμασίες είναι και η αρρώστια. Όποιος μέσα στην αρρώστια και στον πόνο του δεν γογγύζει και δεν παραπονείται κατά του Θεού, αλλά δέχεται σιωπηλά τον σταυρό της δοκιμασίας αυτής αυτός είναι πραγματικός χριστιανός. Μόνον αυτός. Οι άλλοι που γογγύζουν, δεν είναι. Και ας λένε ό,τι θέλουν. Όλοι οι άγιοι πέρασαν δοκιμασίες στη ζωή τους. Πολλές δοκιμασίες. "Ώσπερ δοκιμάζεται εν καμίνω άργυρος και χρυσός, ούτως εκλεκταί καρδίαι παρά Κυρίω" (Παρ. 17,3). Ποιο πρώτο και πιο δεύτερο παράδειγμα να αναφέρουμε: Είναι τόσα πολλά. Όλοι οι γιοι Μάρτυρες. Μια ψυχή, λεπρή στο σώμα, μέχρι την τελευταία στιγμή, έλεγε: "Πεφιλημένε μου Εσταυρωμένε, γι' αγάπη σου υποφέρω και θα υποφέρω και θα τα υποφέρω όλα". Κι άλλοτε έκανε τραγούδι τον πόνο, και τραγουδούσε: "Ω! Πόνε. Πόσο είσαι γλυκύς, όταν ο Ιησούς μας αφήνει να αισθανθούμε την παρουσία του".

Ίσως για να γινόμαστε συμπονετικοί. Η αρρώστια, ο πόνος, μαλακώνει και την πιο σκληρή καρδιά. άνθρωποι που πρώτα περνούσαν αδιάφοροι μπροστά από πονεμένους συνανθρώπους τους, ύστερα από κάποια τους αρρώστια, άλλαξαν διαγωγή.
Έγιναν καλοί Σαμαρείτες και σκύβουν πάνω τους με συμπόνια, όπως και εκείνος, ο καλός Σαμαρείτης, της Παραβολής, στον πληγωμένο οδοιπόρο. Ο άρρωστος, μετά τη θεραπεία του, γίνεται συμπονετικός άνθρωπος. Κι αυτός είναι εκείνος που πιο πολύ σκέπτεται και επισκέπτεται τους αρρώστους. Αυτός που αρρώστησε και πόνεσε.

Ίσως για να σκεπτόμαστε τον Ουρανό. Αρρωσταίνουμε ακόμη για να σκεπτόμαστε, έτσι, περισσότερο τον ουρανό. Εδώ στη γη είμαστε "ξένοι και παρεπίδημοι". Αυτό λέγει ο Θεός με τον Απ. Πέτρο. Εδώ δεν έχουμε "μένουσαν πόλιν", όπως λέγει και ο Απ. Παύλος. Η πατρίδα μας η αιώνια είναι ο Ουρανός. "Το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει". Τα συμφέροντά μας είναι στον Ουρανό. Λιγότερα λοιπόν ακίνητα στη γη. Λιγότερα χρήματα στις Τράπεζες. Περισσότερα σε έργα αγάπης, φιλανθρωπίας και ιεραποστολής. Με τον τρόπο αυτό, μαζί με την μετάνοια, λύνουμε το πρόβλημα του Ουρανού. Το σπουδαιότερο πρόβλημα.
Για την πνευματική αντιμετώπιση της αρρώστιας και του πόνου αλλά και για την θυσία μας προς τον συνάνθρωπο ο μακαριστός Αγιορείτης γέροντας Παΐσιος2 μας προτρέπει:
"... Την χαρά της θυσίας δεν την γεύονται σήμερα οι άνθρωποι, γι αυτό είναι βασανισμένοι. Δεν έχουν ιδανικά μέσα τους. Βαριούνται που ζουν. Η λεβεντιά, η αυταπάρνηση είναι η κινητήρια δύναμη στον άνθρωπο. Έχει χάσει πια τον έλεγχο ο κόσμος. Έχει φύγει το φιλότιμο, η θυσία από τους ανθρώπους...".
"...Το θαύμα γίνεται, όταν συμμετέχει κανείς στον πόνο του άλλου. Όλη η βάση είναι τον άλλο να τον νιώσεις αδελφό και να τον πονέσεις. Αυτό ο πόνος συγκινεί τον Θεό και κάνει το θαύμα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να συγκινεί τον Θεό όσο η αρχοντιά, δηλαδή η θυσία..., που σπανίζει στην εποχή μας, γιατί στη θέση της μπήκε η φιλαυτία, το συμφέρον.
Το καλό είναι καλό μόνον όταν αυτός που το κάνει θυσιάζει κάτι από τον εαυτό του ύπνο, ανάπαυση κ.λ.π. "εκ του υστερήματος.
Όταν είμαι ξεκούραστος και κάνω το καλό, αυτό δεν έχει αξία... Ενώ, όταν είμαι κουρασμένος και κάνω μια θυσία, για να βοηθήσω τον άλλον, αισθάνομαι παραδεισένια χαρά. Τότε η ευλογία του Θεού με βομβαρδίζει..."
"... Στον εαυτό του ο Χριστός δεν χρησιμοποίησε καθόλου την θεϊκή του δύναμη και υπέφερε τον πολύ πόνο στο ευαίσθητο Σώμα του από την πολλή αγάπη προς το πλάσμα Του.
Αυτήν την αγάπη του Χριστού εάν αισθανθεί κανείς, τότε μόνο θα είναι και εσωτερικά πραγματικά άνθρωπος. Αλλιώς θα είναι πιο αναίσθητος και από τα δημιουργήματα του Θεού. Αφού ο ήλιος αισθάνθηκε το πάθος του Κυρίου και σκοτείνιασε γιατί δεν άντεχε να το βλέπει. Η γη, και αυτή τρόμαξε όταν το είδε. Οι πέτρες, και αυτές κομματιάστηκαν. Οι τάφοι και αυτοί σείσθηκαν τόσο δυνατά, που ξύπνησαν πολλούς κεκοιμημένους από χρόνια και τους έβγαλαν έξω να διαμαρτυρηθούν για την αχάριστη αυτή συμπεριφορά των ανθρώπων προς τον Ευεργέτη και Λυτρωτή τους Θεό..."
"... Εγώ όσο πιο πολύ πονώ τον κόσμο, τόσο περισσότερο προσεύχομαι και χαίρομαι πνευματικά, γιατί τα λέω όλα στον Χριστό και Εκείνος τα τακτοποιεί. Και βλέπω ότι όσο περνάει ο καιρός, ενώ το σωματικό κουράγιο ελαττώνεται, το ψυχικό αυξάνει, γιατί η αγάπη, η θυσία, ο πόνος για τον άλλο δίνουν πολλή ψυχική δύναμη.
Στην πνευματική αντιμετώπιση δεν υπάρχει θλίψη. Με τον κόσμο τώρα πόσο πόνο πέρασα! Δεν τα περνούσα έτσι τα θέματά τους. Πονούσα αναστέναζα, αλλά σε κάθε αναστεναγμό, άφηνα το θέμα στο Θεό, και στον πόνο που ένιωθα για τον άλλο έδινε ο Θεός παρηγορία. Δηλαδή με την πνευματική αντιμετώπιση ερχόταν θεία παρηγοριά, γιατί ο πόνος που έχει μέσα την ελπίδα στον Θεό έχει θεία παρηγοριά. Αλλιώς πως να αντέξει κανείς!
Πως θα μπορούσα διαφορετικά να τα βγάλω πέρα με τόσα που ακούω; Πονάω, αλλά σκέφτομαι και την θεία ανταμοιβή στους πονεμένους. Είμαστε στα χέρια του Θεού.
Ο άνθρωπος, όταν αντιμετωπίζει το κάθε πρόβλημα πνευματικά, δεν καταβάλλεται. Στην αρχή πικραίνεται, όταν ακούει ότι κάποιος υποφέρει, αλλά μετά έρχεται ως ανταμοιβή η θεία παρηγοριά και δεν καταστρέφεται ο οργανισμός του. Ενώ η πίκρα από την κοσμική στενοχώρια φέρνει γαστρορραγία κλπ., αυτή δεν βλάπτει τον οργανισμό, γιατί έχει θείο βάλσαμο...".
Κ.Γ.Σ.

* Κατά την Ορθόδοξη παράδοσή μας.
1. ALEXANDER SCHΜEMANN, "Για να ζήσει ο κόσμος", Αθήνα 1987.
2. ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Λόγοι Β', "Πνευματική Αφύπνιση",
Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999.

 

Kατεβάστε τo άρθρο (50 Kbyte)Κατεβάστε το άρθρο 

  Κορυφή της σελίδαςΚορυφή

Επιστροφή στους 1ους Πανευρωπαϊκούς αγώνεςΕπιστροφή

        

Βερανζέρου 15, 10677 Αθήνα. Τηλέφωνο:210-33.06.716/8
2005 © Renal Patients Athletic Association. All Rights Reserved
aqua-animation