Στην ενότητα Αρθρογραφία μπορείτε να βρείτε ενδιαφέρουσες και επιστημονικά τεκμηριωμένες θέσεις για την ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ και τις Μεταμοσχεύσεις. Επίσης φιλοξενούμε άρθρα με την εμπειρία των αθλητών νεφροπαθών από την συμμετοχή τους σε αθλητικές δραστηριότητες. Επιδιώκουμε και προσδοκούμε η ενότητα αυτή να αποτελέσει ένα βήμα ανταλλαγής απόψεων και εμπειριών που θα ενημερώνουν και θα ωφελούν.

 

  DownloadsΣύνδεσμοι
 άθληση - κοινωνική παρέμβαση - πολιτιστική έκφραση
ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ - Ποιός μπορεί να μας γιατρέψει;  

Ποιος μπορεί να μας γιατρέψει;
ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΠΡΟΛΗΨΗ, ΝΟΣΟΣ, ΠΑΘΗΣΗ, ΙΑΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

του Αντώνη Λαγγουράνη

Προσωπικά δεν δικαιούμαι να ομιλώ περί ορθού βίου, ως βαρύς καπνιστής παιδιόθεν, συστηματικός πότης κρασιού, κυρίως, ( αλλά και στα ούζα λέμε ναι) εφηβιόθεν και γενικώς ως ρέπων προς τον ηδονιστικόν και «έκλυτον» βίον. Παρά τις αντιφάσεις μου, για τις οποίες έχω πλήρη επίγνωση, δίνω διάφορες μάχες-άλλες κερδίζω, άλλες χάνω- και θέλω να πιστεύω ότι δε θα χάσω τελικά τον πόλεμο. Τα τελευταία χρόνια έχω κάνει αρκετές τροποποιήσεις στο διαιτολόγιό μου, χωρίς ιδιαίτερο «στερητικό» κόστος, με θεαματική βελτίωση διαφόρων προβλημάτων υγείας μου, πολλά εκ των οποίων θεωρούνται ανίατα από την «ορθόδοξη» ιατρική και στα οποία οδηγήθηκα λόγω κακής διατροφής δεκαετιών. Όμως ως Τζέκιλ και Χάιντ, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας είμαο άψογος, όσον αφορά την εφαρμογή αυτών που πρεσβεύω, όταν πέφτει η νύχτα το κρασί έρχεται και ως γνωστόν το κρασί θέλει μεζέ ( και εκτός από αδυνάτου χαρακτήρος τυγχάνω και γνήσιος ρουμελιώτης, ως καταγόμενος από τα Σάλωνα που σφάζουν αρνιά ). Εν πάση περιπτώσει, ακολουθώ κάποιο πρωτόκολλο στη βραδινή μου αμαρτία( τηρώντας, μεταξύ άλλων, όσο μπορώ τους συνδυασμούς των τροφών ), μειώνοντας, κάπως τις επιπτώσεις της ασυνέπειας.

Πάντως, μακροπρόθεσμα, σωτηρία δεν υπάρχει αν δεν συνυπάρξει και δραστική μείωση του καπνίσματος ( η πλήρης διακοπή του δεν συζητιέται καν ). «Τι φταίει; Το ξερό μας το κεφάλι φταίει».

Θα ήθελα να είμαι πιο επιθετικός και «αντι-ιατρικός» σ' αυτήν την περί τρόπου ζωής «πραγματεία», αλλά δεν έχω την πολυτέλεια να θέσω εαυτόν εκτός ιατρικής κοινότητας, ως αιρετικός, της οποίας αποτελώ γνήσιο και μάλλον «άξιον» μέλος. Πάντα όμως μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολο και ψυχοφθόρο να ακολουθώ τους νόμους που διέπουν τις επιστημονικές,πολιτικές και κάθε άλλου είδους κλίκες ( έχω καταβάλει μεγάλο τίμημα γι' αυτό ). Χρόνια ψάχνω για μια επιβιωτική λύση, που θα μου εξασφαλίσει μία έστω σχετική ψυχική ηρεμία και εσωτερική ζωή, αλλά δεν τρέφω πλέον αυταπάτες, ότι θα τη βρω μέσα στο υπάρχον κοινωνικό-ιατρικό πλαίσιο.

Ελπίζω ότι κάποτε θα πούμε περισσότερα έπ' αυτού, εκ του σύνεγγυς, κάνοντας τεχνητή γιόγκα με κρασί, σε ταβέρνα.

Η σημασία του τρόπου ζωής και ιδίως διατροφής, στη πρόληψη και τη θεραπεία της αρρώστιας, δεν έχει εκτιμηθεί επαρκώς, όχι μόνο από τον περισσότερο κόσμο αλλά και από εμάς που εκπροσωπούμε την επιστημονική ή άλλως, αποκαλούμενη συμβατική, δυτική, τεχνοκρατική, αλλοπαθητική, σύγχρονη αλλά και κλασσική, καθιερωμένη, ορθόδοξη ιατρική. Σ' αυτό οπωσδήποτε συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, η μεγάλη βελτίωση των χειρουργικών τεχνικών, η ανακάλυψη πληθώρας φαρμακευτικών ουσιών και γενικά η επαναστατική εξέλιξη της ιατρικής τεχνολογίας. Είμαστε, αναφέροντας μερικά παραδείγματα, άριστα εκπαιδευμένοι στις μεταμοσχεύσεις οργάνων και ιστών, στη χειρουργική επιδιόρθωση ή αφαίρεση πασχόντων οργάνων και στη μηχανική ή φαρμακευτική υποκατάσταση λειτουργιών, σε περιπτώσεις ανεπάρκειας ζωτικών οργάνων, με τρόπο αδιανόητο κατά το παρελθόν. Όμως, οι θεραπευτικές αυτές πρακτικές, παρότι επιβεβλημένες σε μερικές πολύ προχωρημένες παθολογικές καταστάσεις, κατ' ουδένα τρόπο συνιστούν ίαση, υπό την πραγματική έννοια του όρου.
Οι επεμβάσεις παράκαμψης (by-pass) βεβαίως αντιμετωπίζουν, για άλλοτε άλλο χρονικό διάστημα, ένα μόνιμο αγγειακό αποφρακτικό πρόβλημα, ο τεχνητός νεφρός αναντίρρητα μας επιτρέπει να ζούμε, έστω και με τεχνητό τρόπο, σε περίπτωση τελικού σταδίου χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας, η υποδόρια χορήγηση ινσουλίνης φυσικά και επιβάλλεται στη βαριά υπολειτουργία των β-κυττάρων των νησιδίων του παγκρέατος, αλλά δε γιατρεύουν την αρτηριοσκλήρωση, την νεφρική ανεπάρκεια ή το ζαχαρώδη διαβήτη.

Η ΙΑΣΗ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ

Η ίαση είναι ζήτημα εσωτερικής αποκλειστικά λειτουργίας του οργανισμού, υπό τον όρο ότι θα του δοθούν οι δυνατότητες να φέρει εις πέρας το ιαματικό του έργο, πριν παθολογοανατομικές αλλοιώσεις ιστών και οργάνων προχωρήσουν σε μη αναστρέψιμο στάδιο, ώστε να έχουν προκαλέσει πάθηση. Υπάρχει ένα ορισμένο σημείο παθολογικής ανάπτυξης, πέραν του οποίου η ελπίδα για επιστροφή στο ομαλό, το φυσιολογικό έχει πλέον χαθεί οριστικά και αμετάκλητα. Aλλο νόσος, άλλο πάθηση. Η φλεγμονή αποτελεί χαρακτηριστική εκδήλωση πολλών νοσημάτων. Όταν φλεγμαίνει η σκωληκοειδής απόφυση, οι αμυγδαλές, οι βόγχοι, μια άρθρωση, η κατάσταση χαρακτηρίζεται ως σκωληκοειδίτιδα, αμυγδαλίτιδα, βρογχίτιδα και αρθρίτιδα, αντιστοίχως. Η κατάληξη -ίτιδα υποδηλώνει τη φλεγμονή ενός οργάνου. Οι φλεγμονές, οι οποίες οφείλονται σε μικρόβια και άλλους μολυσματικούς παράγοντες ή σε διάφορες άλλες αιτίες, συνοδεύονται από κοινά, γενικά συμπτώματα( πυρετός, εύκολη κόπωση, καταβολή δυνάμεων, εφίδρωση, κεφαλαλγία κ.λ.π.)

Η ένταση των γενικών και ειδικών υποκειμενικών ενοχλημάτων και αντικειμενικών ευρημάτων, καθώς και η πρόγνωση εξαρτώνται από τη φύση και, κυρίως, την εντόπιση της φλεγμονής. Κοινά γνωρίσματα όλων των φλεγμονών αποτελούν η ερυθρότητα (rubor), η διόγκωση (tumor), η θερμότητα (calor) και ο πόνος (dolor) του πάσχοντος οργάνου.

Οι φλεγμονές έχουνε πάντοτε αρχή, ακμή και τέλος. Συνήθως υποχωρούν (ιώνται) πλήρες, με ή χωρίς θεραπεία, μερικές φορές έχουν ως επακόλουθο τον θάνατο του πάσχοντος και άλλοτε, κατά την αποδρομή τους αφήνουν διάφορες μόνιμες βλάβες, οι οποίες καλούνται παθήσεις (διάτρηση του τυμπάνου μετά από ωτίτιδα, αγκύλωση μιας άρθρωσης, λόγω ανάπτυξης συνδετικού ιστού, μετά από αρθρίτιδα, βαλβιδοπάθεια από ενδοκαρδίτιδα, ρίκνωση των νεφρών από σπειραματονεφρίτιδα.

Οι συγγενείς παθήσεις υπάρχουν εκ γενετής, ενώ οι επίκτητες παρουσιάζονται μετά από γέννηση, κατά τη διάρκεια του βίου, από διάφορες αιτίες. Τα νοσήματα, παθήσεις και διάφορες άλλες παθολογικές διαταραχές συνοδεύονται, τις περισσότερες φορές (αλλά όχι πάντα), από έλλειψη ρωμής, σθένους,δύναμης ( αρρώστια, ασθένεια, αδυναμία), μειονεξείες, όμως, που συχνά απαντώνται και σε άτομα χωρίς, ορατή τουλάχιστον, κλινική διαταραχή. Η πάθηση εν αντιθέσει προς τη νόσο, έχει το χαρακτηριστικό της μόνιμής και ανεπανόρθωτης (με φυσικό τρόπο) βλάβης και μόνο με εξωτερική παρέμβαση μπορεί να αντιμετωπισθεί (θεραπευθεί) επιτυχώς. Οι δυνατότητες για ενδογενή και ουσιαστική αποκατάσταση (ίαση) των ιστικών βλαβών του οργανισμού υπάρχουν μόνο στη φάση της νόσου και έχουν άμεση σχέση με την ανάπαυση, τον επαρκή ύπνο, την υγιεινή διατροφή, την αποχή από τροφή, όταν τούτο απαιτείται, την ψυχική και διανοητική ισορροπία, τη μυϊκή άσκηση, τον καθαρό αέρα τη σωστή αναπνοή, την επαρκή, αλλά όχι υπερβολική, έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία,την απαλλαγή από κάθε είδους βλαπτικές εξαρτήσεις και με άλλους φυσικούς παράγοντες.

Όλοι αυτοί οι συντελεστές υγείας-αρρήκτως συνδεδεμένοι με τις αρχέγονες απαιτήσεις της ζωής-προσαρμοσμένοι κάθε φορά στις συγκεκριμένες ανάγκες του πάσχοντος ατόμου, θα πρέπει να εκλαμβάνονται όχι τόσο ως θεραπευτικά μέσα, τα οποία αντικαθιστούν τα φάρμακα και τις λοιπές μεθόδους της ορθόδοξης ή της εναλλακτικής ιατρικής, αλλά κυρίως, ως οι απαραίτητοι όροι και οι φυσιολογικές προϋποθέσεις, που έχει απόλυτη ανάγκη ο οργανισμός μας, για να κινητοποιήσει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις ιαματικές δυνάμεις του, οι οποίες θα οδηγήσουν στην αποκατάσταση της δομικής και λειτουργικής του ακεραιότητας. Η ίαση, σε αντιδιαστολή προς τη θεραπεία, είναι αποτέλεσμα βιολογικής διεργασίας, έμφυτης ικανότητας και αποκλειστικό προνόμιο του οργανισμού. Η ικανότητα αυτοεπιδιόρθωσης και εξουδετέρωσης των ενδογενών και εξωτερικών βλαπτικών παραγόντων είναι ενστικτώδης, ενυπάρχουσα σε κάθε κύτταρο των εμβίων όντων, πολύπλοκος λειτουργία, την οποία ουδείς δύναται να υποκαταστήσει. «Φύσις νόσων ιατρός». Ο γιατρός θεραπεύει, δε γιατρεύει. Η θεραπεία προέρχεται έξωθεν, αλλά η ίαση έσωθεν.

  • Ως θεραπεία (treatment), εντός ή εκτός νοσοκομείου, θεωρούμε την περίθαλψη, την περιποίηση, φροντίδα (care) του ασθενούς με φαρμακευτικά, χειρουργικά και διάφορα άλλα νοσηλευτικά μέσα, τα οποία άλλοτε έχουν ουδέτερη, άλλοτε ενισχυτική και πολύ πιο συχνά, δυστυχώς, ανασταλτική επίδραση επί της ιαματικής προσπάθειας του οργανισμού.Η αρθροπλαστική, σε βαριά εκφυλιστική αρθροπάθεια της κατ' ισχίων ή κατά γόνυ αρθρώσεως, η χειρουργική διόρθωση μίας κήλης, η αφαίρεση ενός κατεστραμμένου οργάνου, η αντικατάσταση μιας τεντωμένης καρδιακής βαλβίδας, η τοποθέτηση βηματοδότη επί καρδιακού κολποκοιλιακού αποκλεισμού, η εφ' όρου ζωής χορήγηση θυροξίνης επί υποθυρεοειδισμού, κορτιζόνης σε επινεφριδιακή.

  • ανεπάρκεια κ.λ.π. αποτελούν αναπόφευκτες και αρκετά ικανοποιητικές θεραπείες αποκατάστασης ή υποκατάστασης, οι οποίες ούτε βοηθούν ούτε αναχαιτίζουν κάποια ιαματική διεργασία, διότι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει πια ιαματική προσπάθεια και ως εκ τούτου καμιά δυνατότητα ίασης.

  • Η σύγκλιση, με χειρουργική συρραφή, των χειλέων ενός δερματικού τραύματος, το οποίο δημιουργήθηκε δι' ενός τέμνοντος οργάνου, η επαναφορά των άκρων ενός θραυσμένου οστού στη σωστή θέση τους (ανάταξη του κατάγματος), με διάφορους χειρισμούς και εν συνεχεία σταθεροποίηση του κατάγματος με χειρουργική επέμβαση, γύψινο νάρθηκα ή με άλλες μεθόδους, αποτελούν επιβοηθητικές θεραπευτικές προσπάθειες, μέσω των οποίων η ίαση, δηλ. η επούλωση (healing), η αποκατάσταση της λύσης της συνέχειας του δέρματος και του οστού λαμβάνει χώρα πάνω σε ένα πιο φυσικό και άρα πιο αποτελεσματικό σχέδιο (μικρότερη, γραμμική και λιγότερο δύσμορφη ουλή, πώρωση του κατάγματος σε φυσιολογική θέση και όχι υπό γωνίωση).

Το όφελος, όμως που προκύπτει από όλες τις, προαναφερθείσες και μη, κυριολεκτικά σωτήριες θεραπευτικές παρεμβάσεις, αποτέλεσμα της καταπληκτικής προόδου της σύγχρονης ιατρικής περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό, από πολλές άλλες όχι μόνο περιττές, αλλά και βλαπτικές για τον ανθρώπινο οργανισμό θεραπείες.Τα αντιβιοτικά, για παράδειγμα, πράγματι έχουν σώσει πολλούς από μια βαριά μικροβιακή λοίμωξη (πνευμονία, μηνιγγίτιδα κ.λ.π.), αλλά έχουν σκοτώσει χιλιάδες άλλους από αλλεργικό σοκ, απλαστική αναιμία, οξεία αιμόλυση και άλλες παρενέργειες, από τη μη αυστηρώς επιλεκτική χορήγησή τους, ενώ αμέτρητους έχουν οδηγήσει σε μόνιμη βαρηκοΐα, νεφρική ανεπάρκεια και πολλές άλλες αναπηρίες και ας μην αναφερθούμε στο σημερινό μεγάλο πρόβλημα της δημιουργίας ανθεκτικότητας των μικροβίων έναντι αυτών των φαρμάκων, από την παράλογη χρήση τους, ούτε στο δυσβάσταχτο, ακόμα και για τις εύρωστες οικονομίες των ανεπτυγμένων χωρών, οικονομικό κόστος τους. Η χωρίς πολύ σοβαρό λόγο, φαρμακευτική καταστολή του εμετού, της διάρροιας, του βηχός, του πυρετού και διαφόρων άλλων «αποτοξινωτικών» αντιδράσεων και αντιρροπιστικών εκδηλώσεων αποτελούν παραδείγματα αναστολής των ιαματικών προσπαθειών του οργανισμού με άμεσες και, κυρίως, απώτερες επ' αυτού αρνητικές επιπτώσεις.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ;

H αρχική σημασία της λέξης «doctor» είναι διδάκτωρ (δάσκαλος). Ο ρόλος του γιατρού θα έπρεπε πρωτίστως να είναι εκπαιδευτικός, συμβουλευτικός και δευτερευόντως παρεμβατικός.

Τούτο προϋποθέτει αφενός αμοιβαία εμπιστοσύνη ασθενούς -ιατρού ( η οποία σήμερα έχει χαθεί για διάφορους λόγους και την ευθύνη γι' αυτό δεν φέρουν, βεβαίως, μόνο οι γιατροί) και αφετέρου πολύπλευρη παιδεία, διαλεκτική και ανθρωποκεντρική σκέψη του γιατρού, ο οποίος συνεχώς να ερευνά τους νόμους της ζωής, να μελετά, χωρίς προκαταλήψεις, τις δυνατότητες όλων των άλλων-«ολιστικών» και μη-θεραπευτικών συστημάτων, να αμφιβάλλει και, ανά πάσα στιγμή, να αναθεωρεί τις πιθανές, και κατά περίσταση λανθασμένες αντιλήψεις και αποφάνσεις του. Ένας άξιος του τίτλου του γιατρός:

1. Διδάσκει τους υγιείς τον ορθό τρόπο διαβίωσής τους, ώστε να μην αρρωστήσουν, διότι θεωρεί, ότι η πρόληψη είναι απείρως προτιμότερη και ευκολότερη από τη θεραπεία, ότι η υγεία αποτελεί μια σφύζουσα δυναμική κατάσταση του οργανισμού, ασυγκρίτως ανωτέρου επιπέδου από την απλή απουσία νόσου και ότι η υγεία διατηρείται και προάγεται, συνεχώς και αβίαστα, εφόσον η σχέση μας με τους φυσικούς παράγοντες της ζωής είναι ομαλή,σταθερή και, με μερικούς εξ αυτών, βαθμιαίος εξελεγκτική.

2. Αναζητά τις βασικές αιτίες, και όχι μόνο τα επιφαινόμενα, της εκάστοτε παθολογικής διαταραχής, η οποία είναι το πολύπλοκο αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης διαιτητικών, περιβαλλοντολογικών, γενετικών, συναισθηματικών, ψυχικών, διανοητικών, σωματικών και πολλών άλλων γενικών και ειδικών παραγόντων και καταστάσεων.

3. Γνωρίζει καλά τα όριά του και, σε περίπτωση ασθένειας, κατανοεί και προσπαθεί να βοηθήσει τη θεραπευτική-πιο σωστά την ιαματική-δύναμη της φύσης (vis medicatrix naturae), προσαρμόζοντας τον τρόπο ζωής του ασθενούς και ειδικά της διατροφής του στα ατομικά όρια, που του καθορίζειη τρέχουσα νοσηρή κατάσταση. Η προσαρμογή (εξατομίκευση) των υγιεινοδιαιτητικών μέσων επιτυγχάνεται με την ικανότητα και υπομονή του γιατρού να ακούει τα προβλήματα του πάσχοντος και να του δίνει συγκεκριμένες και οδηγίες, οι οποίες θα οδηγήσουν στη συνειδητή και ενεργό συμμετοχή του στην καταλληλότερη, για την περίπτωσή του, θεραπευτική διαδικασία. (Η υπομονή, όμως, προϋποθέτει άνεση χρόνου και ορισμένες άλλες κατάλληλες συνθήκες, κατά την άσκηση των καθηκόντων του γιατρού, οι οποίες είναι αδύνατο να υπάρξουν στα ιατρεία διαφόρων ασφαλιστικών οργανισμών, στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία μεγάλων νοσοκομείων και, πολύ περισσότερο, στα ιατρεία επειγόντων περιστατικών σε μέρες γενικής εφημερίας).

4. Δεν επιχειρεί ποτέ να διορθώσει με τεχνητό τρόπο τα οποιαδήποτε «ευ- κακώς κείμενα» του ασθενούς του, σεβόμενος πάντοτε το «ωφελέειν ή μη βλάπτειν».

5. Επεμβαίνει χειρουργικά, μηχανικά ή φαρμακευτικά μόνο στις απελπιστικές και ανίατες πλέον παθολογικές καταστάσεις, σε τραυματισμούς και κατάγματα ποικίλης αιτιολογίας και σε άλλες περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης του οργανισμού, προσπαθώντας με τη λιγότερη δυνατή παρέμβαση να επιτύχει το καλύτερο δυνατό διορθωτικό αποτέλεσμα.

Η επίσημα αναγνωρισμένη ιατρική ήταν, είναι και ες αεί θα είναι αναντικατάστατη, λίαν απαραίτητη και πάρα πολύ αποτελεσματική στην αντιμετώπιση των διαφόρων επειγουσών καταστάσεων, των κληρονομικών διαταραχών, των συγγενών διαμαρτιών, των επίκτητων παθήσεων και γενικά στον «εξωραϊσμό» του ανθρώπινου σώματος. Η ομοιοπαθητική, ο βελονισμός, η γιόγκα,η ύπνωση, η οστεοπαθητική, η χειροπρακτική, το μασάζ, η φυσικοθεραπεία, η υδροθεραπεία, η βοτανοθεραπεία, η αρωματοθεραπεία, η φωτοθεραπεία, η θεραπεία διά της πίστεως και διάφορες άλλες παραλλαγές της εναλλακτικής ιατρικής μπορούν να βοηθήσουν σε πολλές ήπιες, μέσης βαρύτητας και ενίοτε πολύ προχωρημένες παθολογικές καταστάσεις, χωρίς το τίμημα των παρενεργειών του θεραπευτικού οπλοστασίου της «ορθόδοξης» ιατρικής. Όσο πιο τεχνητά ζούμε, τόσο πιο πολύ θα έχουμε την ανάγκη να αντιμετωπίσουμε εκ των έξω τις επιπτώσεις του αφύσικου τρόπου διαβίωσής μας.

Όμως, όλες αυτές οι θεραπευτικές τέχνες διαιωνίζουν-άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο-την αυταπάτη ότι η ίαση μπορεί να προέλθει από κάποια εξωτερική παρέμβαση και, κυρίως, από κάποια θαυματουργικά φάρμακα, τα οποία η φύση έχει κρύψει στις θάλασσες, τους ωκεανούς, στην επιφάνεια και τα έγκατα της γης. Επί χιλιάδες χρόνια ψάχνουμε πυρετωδώς στο ορυκτό, φυτικό και ζωικό βασίλειο για να βρούμε τις πανάκειες και τα ελιξίρια ζωής, που θα μας σώσουν και που θα μας απαλλάξουν από την ευθύνη μας απέναντι στην υγεία και την αρρώστια. Αρσενικό, υδράργυρος, χρυσός, ούρα και περιττώματα διαφόρων πτηνών και θηλαστικών, δηλητήρια φυτών, αρθροπόδων, ερπετών και χιλιάδες άλλες φοβερές ουσίες έχουν κατά καιρούς εισαχθεί στο άρρωστο ανθρώπινο κορμί, με σκοπό να το γιατρέψουν και πολλές φορές «η θεραπεία ήταν χειρότερα της ασθένειας». Κατά διαστήματα κάποια καινούργια εντυπωσιακή ανακάλυψη έρχεται στο φως της δημοσιότητας, που όμως γρήγορα απογοητεύει και αποσύρεται, για να δώσει τη θέση της σε κάποια άλλη, εξίσου πολλά υποσχόμενη κ.ο.κ., διατηρώντας άσβεστη την ελπίδα ότι, για κάθε νόσο υπάρχει η αντίστοιχη θεραπευτική ουσία, της οποίας η ανακάλυψη είναι θέμα χρόνου και συστηματικής ερευνητικής προσπάθειας.

Η εξειδίκευση, απαραίτητη βέβαια στην προαγωγή της επιστήμης, οδήγησε μεν στη δημιουργία πολλών καλών ειδικών γιατρών, αλλά είχε ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση του ιατροφιλοσόφου των παλαιοτέρων εποχών, με τη συνολική θεώρηση των ιατρικών προβλημάτων. Ως πνευμονολόγοι, γαστρεντερολόγοι, νεφρολόγοι, καρδιολόγοι, ουρολόγοι κ.λ.π. τείνουμε όλο και περισσότερο να βλέπουμε ασθενείς, πάσχοντα όργανα και όχι πάσχοντες ανθρώπους και μας διαφεύγει, επίσης όλο και πιο πολύ, ότι η ίαση του μέρους, όπου αυτή είναι εφικτή, δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο μέσα από την ίαση όλου του οργανισμού.

Εάν κάμποσοι, αριστοτέχνες του βιολιού και άλλων εγχόρδων, πνευστών και κρουστών οργάνων επιχειρήσουν να ερμηνεύσουν ένα δύσκολο συμφωνικό έργο χωρίς μαέστρο, το ηχητικό αποτέλεσμα που θα προκύψει δε θα διαφέρει κατά πολύ απ' αυτό που παράγουν τα γνωστά, συμπαθή αλληλοκυνηγούμενα στις στέγες των σπιτιών, κατοικίδια. Οι συνέπειες θα είναι κάπως τραγικότερες, αν μερικές ιατρικές αυθεντίες (στον τομέα τους) κληθούν στο πλευρό ενός ασθενούς για να τον θεραπεύσουν χωρίς τον συντονιστή, τον προικισμένο με αναλυτικές και συνθετικές ικανότητες κλινικό γιατρό, που γνωρίζει το αν και το πότε θα κάνει χρήση των τεχνιτών και άλλων ικανοτήτων τους.

Έχουμε φθάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να θεωρείται καλός γιατρός αυτός που μας προφυλάσσει από τις άσκοπες-καλοπροαίρετα τις περισσότερες φορές-τις δαπανηρές όσο και χρονοβόρες, τις επώδυνες, επικίνδυνες και, ενίοτε, θανατηφόρες διαγνωστικές και θεραπευτικές παρεμβάσεις άλλων συναδέλφων του. Τα συνεχώς αυξανόμενα «ιατρογενή» νοσήματα, αποτέλεσμα κυρίως της αλόγιστης πολυφαρμακίας, ή, ακόμα χειρότερα, το «ενθάδε κείται κάποιος που ήταν καλά και ήθελε να γίνει-ή ήθελαν να τον κάνουν-καλύτερα» αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Σε περίπτωση οξείας ή χρόνιας νόσου ο ανθρώπινος οργανισμός μάχεται συχνά και εναντίον της θεραπευτικής αγωγής (διμέτωπος ο αγών) και, ευτυχώς, τις περισσότερες φορές γιατρεύεται, από μόνος του, παρά τα προσκόμματα που θέτει στην ιαματική του προσπάθεια, κυρίως, η συστηματική του δηλητηρίαση από διάφορα μη απολύτως αναγκαία φάρμακα.

Η ΚΑΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Αρρωσταίνουμε, όταν παύουμε να είμαστε καλά. Δεν παύουμε να είμαστε καλά επειδή τυχαία αρρωστήσαμε.

Όσο ο τρόπος της ζωής μας (modus vivendi) είναι ορθός, είμαστε καλά. Όσο η φυσική μας ανοσία είναι ακέραιη, κανένα παθογόνο μικρόβιο, κανένας «ύπουλος» ιός δεν μπορεί να μας «κολλήσει» και να μας καταβάλλει. Το μικρόβιο ή ο ιός αποτελεί στοιχείο αναγκαίο μεν, ανεπαρκές δε για την εκδήλωση ενός λοιμώδους νοσήματος. Η αντίσταση του οργανισμού αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα της εν ισορροπία ή όχι συμβίωσής του με τα, εντός και εκτός του, πανταχού παρόντα μικρόβια. Σε πολλούς οργανισμούς θα εισέλθει ο βάκιλος του Κωχ, είτε δια της αναπνευστικής είτε δια της πεπτικής οδού, αλλά σε λίγους θα βρει τις κατάλληλες συνθήκες (τους προδιαθεσικούς παράγοντες) για να προκαλέσει φυματίωση.

Η αρρώστια γενικά, και όχι μόνο τα λοιμώδη νοσήματα, είναι περισσότερο αποτέλεσμα νοσηρότητας- αναγκαιότητας και λιγότερο τύχης-στη δημιουργία της οποίας κεντρική θέση έχει η κακή διατροφή, χωρίς εδώ να μειώνουμε τη σημασία της επίδρασης άλλων συνυπαρχουσών αρνητικών επιρροών, όπως του καπνίσματος, της υπερβολικής κατανάλωσης οινοπνευματωδών, του άγχους,της στεναχώριας, του ανεπαρκούς ύπνου, του καθιστικού βίου, της ρύπανσης του περιβάλλοντος κ.λ.π.

Η κακή διατροφή είναι η σημαντικότερη απειλή για τον σύγχρονο άνθρωπο, το κύριο αναγνωρισμένο αίτιο των περισσοτέρων ασθενειών των ανεπτυγμένων χωρών, οι οποίες τελευταίως αναφέρονται ως ασθένειες του πολιτισμού και οι οποίες τείνουν να λάβουν επιδημικό χαρακτήρα.(Το 1/3 του πληθυσμού της γης πεθαίνει πρόωρα από πολυφαγία και κυρίως από «κακοφαγία» και τα υπόλοιπα 2/3 από λιμοκτονία). Τα νοσήματα και οι εκφυλιστικές παθήσεις μπορούν στη πλειονότητά τους να εξαλειφθούν μόνο με την απομάκρυνση των γενεσιουργών αιτιών τους και όχι με την καταστολή των συμπτωμάτων τους.

Η Ελλάδα είναι από τις πιο ευνοημένες κλιματολογικά χώρες με παραγωγή σε αφθονία και μεγάλη ποικιλία φρούτων, λαχανικών, δημητριακών, οσπρίων, ξηρών καρπών, ελαιόλαδου, θαλασσινών και πολλών άλλων γιεινών τροφών. Οι επιπτώσεις της περιφρόνησης αυτών των φυσικών πηγών ζωής και της αναγωγής της πίτσας, του χάμπουργκερ, της κόκα κόλα σε εθνικό μας φαγητό και πιοτό, ιδίως από τη νεολαία που συνωθείται στα φαστφουντάδικα,είναι ήδη ορατές. Το έμφραγμα του μυοκαρδίου, ο καρκίνος του παχέος εντέρου κ.λ.π. προσβάλλουν και ηλικίες κάτω των 40 ετών.

Πρέπει να ξεκαθαριστεί, προς αποφυγήν πάσης παρεξηγήσεως, ότι η σωστή διατροφή:

1. Είναι ένα μέσο, μία μη ψυχαναγκαστικού τύπου συνειδητή επιλογή, που καλύπτει μόνο μία από τις βασικές ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης (ουκ επ' άρτω ζήσεται άνθρωπος).

2. Προϋποθέτει επίγνωση της αξίας της, πίστη στην αποτελεσματικότητά της, αλλαγή νοοτροπίας και διαφορετική στάση απέναντι στη ζωή.

3. Εντάσσεται σε ένα συνολικά ορθολογικότερο τρόπο ζωής, που απελευθερώνει από τις καταστροφικές συνήθειες του παρελθόντος, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τις παρούσες και τις μελλοντικές συνέπειες και που αποσκοπεί στη πολύπλευρη ανέλιξη και ολοκλήρωση, με την αρμονική ανάπτυξη και την πραγμάτωση όλων των σωματικών, πνευματικών και ψυχικών δυνατοτήτων μας. Είναι ευνόητο, ότι αυτός που αρχίζει να διατρέφεται υγιεινότερα είναι έτοιμος να κάνει κάτι συνολικά καλύτερο για τον εαυτό του. Πιθανόν να κόψει το κάπνισμα, να περιορίσει τον καφέ και τα οινοπνευματώδη, να αυξήσει τη σωματική του δραστηριότητα με τη συστηματική μυϊκή άσκηση κ.ο.κ. Μια καλή συνήθεια συνήθως συνοδεύεται και από άλλες καλές συνήθειες, όπως και το αντίστροφο, γιατί αλληλοσχετίζονται (π.χ. η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας θα συμβάλλει στην ελάττωση του σωματικού βάρους, σε περίπτωση παχυσαρκίας, η οποία ελάττωση με τη σειρά της θα προδιαθέσει για περαιτέρω κινητοποίηση.

Η μείωση του άγχους και άλλων καταστάσεων stress με τη μυϊκή άσκηση, με αλλαγή ιεράρχησης στόχων ή με διάφορες τροποποιήσεις της συμπεριφοράς μεθόδους συνεπάγεται ευκολότερη διακοπή του καπνίσματος, αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του αλκοολισμού και της παχυσαρκίας, ιδίως σε άτομα στα οποία το κάπνισμα, η κατάχρηση οινοπνεύματος και η λαιμαργία αποτελούν συμπτώματα διαφόρων συγκινησιακών εντάσεων, ανασφαλειών και διεξόδους καταπιεσμένων, δηλ. ασκούν τη ψυχολογική λειτουργία της διαφυγής και υποκατάστασης). Το συνολικό ευεργετικό αποτέλεσμα, που προκύπτει από δύο ή περισσότερους παράγοντες υγείας, είναι πολύ μεγαλύτερο από το απλό άθροισμα των ευεργετικών επιδράσεων, που ασκεί χωριστά ο καθένας από αυτούς, γιατί υπάρχει δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ τους και όταν έχουμε να κάνουμε με βιολογικά φαινόμενα δεν ισχύουν οι μαθηματικές εξισώσεις.

ΟΙ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΣΥΣΣΩΡΕΥΟΝΤΑΙ

Ο Ιπποκράτης πρώτος, φιλοσοφικοδιαισθητικά διερευνώντας, ανακάλυψε και διατύπωσε τη διαχρονική αλήθεια, ότι οι αρρώστιες δεν παρουσιάζονται στους ανθρώπους ξαφνικά, αλλά συσσωρεύονται (δημιουργούνται) βαθμιαία και εκδηλώνονται (ξεσπούν) απότομα. «Ου γαρ ευθέως αι νούσοι τοισίν ανθρωποισιν επιγίγνονται, αλλά κατά μικρόν συλλεγόμεναι αθρόως εκφαίνονται». Ο Ιπποκράτης θεωρούσε τη νόσο -και όχι την πάθηση, που είναι ενίοτε, το μόνιμο κατάλοιπο της- ως ιαματική προσπάθεια, ανεξάρτητα από την καλή ή κακή έκβασή της, που έχει ως σκοπόν την «κάθαρση», την αποκατάσταση της ισορροπίας των «χυμών» του σώματος, με την αποβολή του «φλέγματος». Όταν η καθαρότητα και γενικά η σταθερότητα του εσωτερικού περιβάλλοντός μας διαταραχθεί, συνέπεια του λανθασμένου τρόπου ζωής μας, τότε κάποια οξεία νόσος θα επαναφέρει, ως ασφαλιστική δικλείδα, την απαραίτητη στη ζωή «χημική» και κατ' επέκταση βιοχημική ισορροπία του οργανισμού. Η σύνδεση του τρόπου ζωής με την υγεία και την αρρώστια αποτελεί τον βασικό πυρήνα της ιπποκρατικής ιατρικής,η οποία στρέφεται περισσότερο προς την ίαση και λιγότερο προς την θεραπεία και της οποίας η παρέμβαση είναι πριν από όλα «διαιτητική».

Στην αρχαιότητα, ο όρος «δίαιτα» σήμαινε γενικά τον τρόπο ζωής και όχι μόνο της διατροφής (διαιτώμαι=διαβιώνω). Σύμφωνα με τη σημερινή υγιεινιστική (ορθοπαθητική ή φυσικοπαθητική ή ορθοβιονομική) αντίληψη-φυσική και συνεπής εξέλιξη της ιπποκρατικής-«η αρρώστια εμφανίζεται πάντοτε ως νομοτέλεια, όταν η τοξιναιμία ξεπεράσει το επίπεδο ανοχής του οργανισμού». Εδώ ως «τοξιναιμία» ορίζεται η δηλητηρίαση του εξωκυττάριου και ενδοκυττάριου χώρου από χιλιάδες, γνωστές και μη, ενδογενείς (υποπροϊόντα του μεταβολισμού), κυρίως, αλλά και εξωτερικές (ηθελημένες ή όχι λαμβανόμενες) τοξικές ουσίες, και δεν έχει καμία σχέση με την τοξιναιμία, με την στενή ιατρική έννοια του όρου, η οποία αναφέρεται μόνο σε συγκεκριμένες παθολογικές καταστάσεις (είσοδος στην κυκλοφορία του αίματος τοξινών, κατά τη διάρκεια τοπικών ή γενικευμένων λοιμώξεων, όπως επί τετάνου, διφθερίτιδας, σηψαιμίας κ.λ.π.).

Η τοξιναιμία πιο ορθά τοξίνωση ολόκληρου του οργανισμού- αποτελεί το βασικό νοσηρό υπόβαθρο των περισσοτέρων-όχι όλων βεβαίως-ασθενειών και ο οργανισμός, εφ' όσον οι αιτίες που οδηγούν σ' αυτή δεν απομακρύνονται και όταν οι φυσιολογικοί μηχανισμοί αποτοξίνωσης δεν επαρκούν, για διάφορους λόγους, να την κρατήσουν κάτω από το επίπεδο ανοχής του οργανισμού, θα καταβάλλει, κατά καιρούς διάφορες «παθολογικές» προσπάθειες (νοσήματα) για να απαλλαγεί από αυτή, δηλαδή για να γιατρευτεί. Οι προσπάθειες αυτές, ανάλογα με τις γενετικές ή επίκτητες προδιαθέσεις και τον εκάστοτε βαθμό τοξίνωσης και αντιδραστικότητας του οργανισμού μας, εκδηλώνονται άλλοτε με διαφορετική μορφή. «Η νόσος είναι μία, τα πρόσωπά της πολλά». Η διαφορετική, σε όλα τα επίπεδα, απάντηση του καθενός μας σε ίδια ερεθίσματα, τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού περιβάλλοντός μας, συνιστά το ανεπανάληπτο της διαφορετικότητάς μας, δηλαδή της ιδιοσυγκρασίας μας.

Οι διάφορες σηπτικές ή άσηπτες φλεγμονές, ανάλογα με την εντόπισή τους, παρουσιάζουν διαφορετική κλινική εικόνα, παρά την, ως ένα μεγάλο βαθμό, προαναφερθείσα, κοινή συμπτωματολογία και φύση τους. Το ίδιο άτομο σε διαφορετική, κατά καιρούς και για οποιονδήποτε λόγο, φυσική κατάσταση ή άτομα διαφορετικής ιδιοσυστασίας, εάν βρεθούν στις ίδιες εν γενεί επιβλαβείς συνθήκες διαβίωσης, θα εκδηλώσουν ποικίλα, φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, νοσήματα. Για παράδειγμα, κατά τον τελευταίο πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ιδίως στην περιοχή Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, λόγω μαζικών παραταθεισών για μεγάλο χρονικό διάστημα, αρνητικών επιδράσεων (άγχος και ανασφάλεια, κακή διατροφή, έλλειψη στέγης και καθαριότητας, χαμηλές θερμοκρασιακές συνθήκες κ.τ.λ.) αυξήθηκαν κατακόρυφα όχι μόνο η υπέρταση, η γαστρίτιδα, το έλκος δωδεκαδάκτυλου, το βρογχικό άσθμα, η πνευμονία, οι ψυχώσεις και πλήθος άλλες παθολογικές καταστάσεις, αλλά και νοσήματα που είχαν εξαφανισθεί από τις αρχές του αιώνα, όπως ο εξανθηματικός τύφος κ.λ.π.

Όταν υπάρχει «εγκυμοσύνη»(νοσογόνες επιρροές), θα βρεθεί ο μικροοργανισμός ή οποιαδήποτε άλλη «μαμή» για την αποπεράτωση. Εάν ο τοκετός φέρει τέκνο γνήσιο, υβρίδιο ή θνησιγενές (ίαση, πάθηση ή θάνατος του πάσχοντος) θα εξαρτηθεί από πολλού παράγοντες. Συμπερασματικά, αφού η οξεία, κυρίως, νόσος δεν είναι άλλο από μια οξεία ιαματική προσπάθεια του οργανισμού, γενικώς η απόφαση για έναρξη «θεραπείας» της ιαματικής προσπάθειας θα έπρεπε να λαμβάνεται έπειτα από πολλή περίσκεψη.

Η φαρμακευτική καταστολή οποιαδήποτε οξείας, ή παρόξυνσης επί χρόνιας, νόσου συμβάλλει, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, από όσο νομίζουμε, και με διάφορους μηχανισμούς, στην εδραίωση των χρόνιων εκφυλιστικών και τελικά ανίατων παθήσεων. Τα νεοπλάσματα, το εγκεφαλικό επεισόδιο της μέσης ηλικίας κ.τ.λ. αποτελούν τις ύστατες κραυγές απελπισίας του οργανισμού, έπειτα από μια μεγάλη σειρά από ενδιάμεσα προειδοποιητικά νοσήματα (αποτέλεσμα πολλών προηγηθεισών συνδυασμένων αιτιών), αρχής γενομένης από το πρώτο κρυολόγημα, την πρώτη διάρροια της βρεφικής ηλικίας, τα οποία δεν ελήφθησαν σοβαρά υπ' όψιν, δεν εξελήφθησαν ως ιαματικές κρίσεις και τα οποία «θεραπεύτηκαν» ποικιλοτρόπως.


Κατά τη διάρκεια της ιαματικής αυτής προσπάθειας (νόσου), ο ασθενής είναι δυνατό να κινδυνεύσει από διάφορες επιπλοκές, οι οποίες πιθανόν να τον οδηγήσουν ακόμα και στο θάνατο. Ευτυχώς, οι περιπτώσεις αυτές είναι λίγες και ελαχιστοποιούνται, εάν προσαρμοσθούν οι υγιεινοδιαιτητικοί παράγοντες στις συγκεκριμένες ανάγκες του πάσχοντος ατόμου. Ο γιατρός επιβάλλεται να επέμβει μόνο σε αυτές τις, εκτός ελέγχου του οργανισμού, πραγματικά επικίνδυνες καταστάσεις, αφού όμως εξαντλήσει προηγουμένως όλες τις άλλες προαναφερθείσες δυνατότητες. Η φύση της «τοξιναιμίας», η διπολική της σχέση με την εξάντληση της νευρικής ενέργειας (enervation), το πολυπαραγοντικόν της αιτιολογίας της, οι μηχανισμοί μέσω των οποίων αυτή εγκαθίσταται, η σύνδεσή της με την αιτιοπαθογένεια της νόσου, ο ρόλος των μικροβίων σε αυτή, ο ιαματικός ρόλος της νόσου, η σημαντική και με πολλού τρόπους συμμετοχή των φαρμάκων στην αύξηση της νοσηρότητας, η βοήθεια της περιοδικής και εξατομικευμένης σε διάρκεια νηστείας, καθώς και των άλλων υγιεινιστικών μέσων στην αποτοξινωτική προσπάθεια, την «κάθαρση», του οργανισμού, θα αποτελέσουν αντικείμενο μελλοντικής εργασίας.

0I ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ 0I ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ

Είναι βεβαίως αληθές ότι ο περισσότερος κόσμος δεν έχει και πολλή διάθεση να αλλάξει οποιαδήποτε από τις μη φυσιολογικές, φθοροποιές συνήθειες και εξαρτήσεις του, οι οποίες αποτελούν τις κύριες αιτίες των διαφόρων κατά καιρούς εμφανιζομένων ασθενών. Πάντα θα επιζητούμε κάποιο χάπι ικανό να εξαφανίσει, ως δια μαγείας, τα ενοχλήματα που μας ταλαιπωρούν, για να συνεχίσουμε να ζούμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μας οδήγησε σε αυτά τα συμπτώματα, αγνοώντας -ή αδιαφορώντας για- το τίμημα, που θα καταβάλουμε μακροπρόθεσμα γι' αυτή την πρόσκαιρη ανακούφιση, θέλουμε να σωθούμε με -αλλά όχι από-τις «αμαρτίες» μας, να μας θεραπεύουν και όχι να κάνουμε εμείς σι ίδιοι κάτι το ουσιαστικό για τον εαυτό μας. Βεβαίως είμαστε «ελεύθεροι» να διαλέξουμε τον τρόπο της ζωής μας, αλλά όχι και τις επιπτώσεις αυτής της επιλογής μας, οι οποίες είναι πάντοτε νομοτελειακές. Έχει ειπωθεί ότι «η αρρώστια είναι, σε τελική ανάλυση, αποτέλεσμα του κακώς σκέπτεσθαι». Όποιος σκέπτεται λανθασμένα, ζει και διατρέφεται με λάθος τρόπο και, επομένως, αρρωσταίνει «ορθότατα». Οι πιο πολλοί γιατροί (συμπεριλαμβανομένου ιδίως του υποφαινομένου), όσον αφορά τον τρόπο της ζωής μας, αποτελούμε παράδειγμα προς αποφυγήν (πάντως όχι πρότυπον προς μίμησιν) και τούτο επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι, παρά τις ιατρικές γνώσεις μας, το προσδόκιμο επιβίωσης μας όχι μόνο δεν είναι μεγαλύτερο, αλλά τείνει να είναι και μικρότερο από αυτό του υπόλοιπου πληθυσμού.

Η δεκτικότητα, προϊόν γνώσης και ευαισθητοποίησης, είναι εκ των ων ουκ άνευ, προκειμένου να γίνει αποδεκτός ένας διαφορετικός, πιο ορθολογικός τρόπος ζωής και ιδίως διατροφής. «Ποτέ μη λες σε κάποιον κάτι που δεν είναι έτοιμος να το ακούσει». Υπάρχουν όμως πολλοί που έχουν συνειδητοποιήσει τη βαρύτητα της υγιεινής διατροφής και των λοιπών υγιεινιστικών παραγόντων στη μείωση των προβλημάτων υγείας, από τα οποία μαστίζονται οι σύγχρονες δυτικές καταναλωτικές κοινωνίες, και έχουν αποφασίσει να αλλάξουν, κυρίως, διατροφικές συνήθειες, αλλά δεν γνωρίζουν επακριβούς τον σωστό τρόπο.

Όλο και περισσότερο αυξάνεται ο αριθμός των ατόμων, που δεν επιθυμούν να είναι παθητικοί καταναλωτές ιατρικών υπηρεσιών, τα οποία δεν θέλουν με άλλα λόγια να αφήσουν την υγεία τους, μια τόσο σοβαρή υπόθεση, αποκλειστικά στα χέρια των γιατρών τους. Οι γιατροί έχουμε πρώτιστο καθήκον να ενημερώσουμε, συστηματικά και υπεύθυνα, όσους θέλουν να βοηθηθούν και να ευαισθητοποιήσουμε περαιτέρω το ευρύ κοινό, με εκπαιδευτικά, σε όλα τα επίπεδα, προγράμματα και τη διανομή έντυπου υλικού στα σχολεία, τα Κέντρα Υγείας και τους διάφορους κοινωνικούς φορείς.

Η αξία της κατανάλωσης ανεπεξέργαστων τροφών, του σωστού ανά γεύμα συνδυασμού τους και οι. λοιπές βασικές αρχές της σωστής διατροφής πρέπει, να γίνουν γνωστές σε όλους. Για να μειώσουμε ριζικά τη νοσηρότητα του γενικού πληθυσμού πρέπει πρώτα εμείς να πεισθούμε για τον βαθμό αποτελεσματικότητας των υγιεινοδιαιτητικών μέσων, τα οποία, πέραν της προληπτικής αξίας, ελέγχουν επαρκώς την πλειονότητα των ασθενειών, χωρίς να χρειάζονται φάρμακα.

Ακόμα και στην περίπτωση που η προσφυγή στη φαρμακευτική αντιμετώπιση μιας αρρώστιας είναι αναπόφευκτη, τα απλά αυτά μέσα θα συμβάλουν κατά πολύ στη μείωση της απαιτουμένης δοσολογίας των φαρμάκων και, επομένως, θα ελαττώσουν σε μεγάλο βαθμό τις γνωστές και άγνωστες, επί του παρόντος, παρενέργειες τους. Ιδιαίτερα τις άγνωστες, γιατί, αν και σήμερα ξέρουμε πολύ περισσότερα από ό,τι στο παρελθόν για τον τρόπο δράσης (modus operandi) των φαρμάκων, εξακολουθεί, ως ένα μεγάλο βαθμό, να ισχύει το υπό του Βολταίρου ρηθέν, ότι «οι γιατροί χορηγούν φάρμακα, για τα οποία ξέρουν πολύ λίγα, σε σώματα για τα οποία γνωρίζουν ακόμα λιγότερα, για να θεραπεύσουν αρρώστιες για τις οποίες δεν ξέρουν τίποτα».

Από τα φοιτητικά μας χρόνια προσανατολιζόμαστε, κυρίως, προς τη συμπτωματική αντιμετώπιση των ασθενών είμαστε ειδήμονες στο χάπι και το νυστέρι, μαθαίνουμε πράγματι πάρα πολλά, αλλά όσο περισσότερα γνωρίζουμε, όσο πιο «επιστημονικά» σκεπτόμαστε, τόσο πιο πολύ μας διαφεύγουν απλές αλήθειες κάτω από τη μύτη μας. Έχουμε βάλει το κάρο μπροστά από το άλογο και στήνουμε λαμπρά οικοδομήματα πάνω σε πολύ σαθρή θεμελίωση. Ρίχνουμε το κύριο βάρος στη χρήση των ήδη υπαρχόντων και την ανακάλυψη νέων δραστικών μέσων αντιμετώπισης αποτελεσμάτων και όχι στη, με φυσικά μέσα, θωράκιση και αντίσταση του οργανισμού, η οποία συνδέεται και ενισχύεται με την ικανοποίηση όλων των φυσιολογικών μας αναγκών και με την απομάκρυνση των πραγματικών νοσογόνων αιτιών.

Αναπτύξαμε υπέρμετρα και με θαυμαστό τρόπο, ιδίως τα τελευταία 50 χρόνια, το παρεμβατικό σκέλος της ιπποκρατικής ιατρικής και δεν ενδιαφερθήκαμε ανάλογα για την ουσιαστικότερη πλευρά της, που αφορά την έρευνα, υπό το φως της σύγχρονης γνώσης, για την κατανόηση και ανάπτυξη της ιαματικής υγιεινής. Η υγεία δεν αγοράζεται από πουθενά. Είναι ανάλογη τον σεβασμού των νόμων που διέπουν την ανθρώπινη ύπαρξη και αντιστρόφως ανάλογη των παραγόντων που τους αντιστρατεύονται.

Η οριστική λύση των προβλημάτων υγείας δεν βρίσκεται στο καταπότιο συνταγής, που αναγράφει κάποιος αλλοπαθητικός ή ομοιοπαθητικός γιατρός, ούτε σε οποιαδήποτε εναλλακτική θεραπευτική μέθοδο. Είναι επιτακτική ανάγκη να στρέψουμε πάλι την ιατρική προς την ιπποκρατική κατεύθυνση, από την οποία ξεφύγαμε από την εποχή του Γαληνού και ιδίως του Παράκελσου, να επαναπροσδιορίσουμε τα όρια της και να ανακαλύψουμε εκ νέου τις ήδη, πριν από 2.500 χρόνια, ανακαλυφθείσες αιώνιες αλήθειες γύρω από την αιτιολογία και τη σημασία της νόσου.

Η ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ

Η Ιατρική, σε όλον τον δυτικό κόσμο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με συγκεκριμένα μοντέλα ανάπτυξης και «προόδου» και, ως εκ τούτου, ο προσανατολισμός της καθίσταται όλο και περισσότερο τεχνοκρατικός. Όσα ποσά και αν διατεθούν σε αυτού του είδους την ιατρική έρευνα, όσα σύγχρονα και μεγάλα νοσοκομεία και αν κατασκευαστούν, η νοσηρότητα θα αυξάνεται και η υγεία συνεχώς θα επιδεινώνεται, εάν δεν γίνει κοινή συνείδηση ότι η λύση είναι πιο απλή και πρέπει να αναζητηθεί και προς άλλες κατευθύνσεις, που περνούν μέσα από μια μέριμνα πιο ολιστική για την αντιμετώπιση των ιατρικών προβλημάτων.

Η καρτεσιανή και νευτώνιος μηχανιστική άποψη είναι αφενός ανεπαρκής στη σύγχρονη ερμηνεία του κόσμου γενικά και των βιολογικών φαινομένων ειδικότερα και αφετέρου γενεσιουργός αίτια πολλών από τα σύγχρονα αδιέξοδα μας. Ο Ρογήρος Βάκων είχε επισημάνει -και μάλιστα σε μια εποχή που η ανάπτυξη της τεχνολογίας βρισκόταν ακόμα σε εμβρυϊκό στάδιο και υποσχόταν την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των λαών, χωρίς καμιά ορατή αρνητική επίπτωση στο περιβάλλον ότι «δεν κυριαρχούμε στη φύση, παρά μόνο πειθαρχώντας σ' αυτήν». Βεβαίως, εξίσου σωστή είναι και η μαρξιστική άποψη ότι η απελευθέρωση του ανθρώπου περνά και μέσα από την καθυπόταξη των δυνάμεων της φύσης. Οι θέσεις αυτές αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος και ισχύουν, η κάθε μία, σε συγκεκριμένο πλαίσιο προσέγγισης των αλληλοσυνδεόμενων οικονομικών, οικολογικών, κοινωνικών, ιατρικών και άλλων προβλήματα και μόνο με τη σύζευξη αυτών των αντίθετων, αλλά και συμπληρωματικών (yin και yang) θεωρήσεων μπορούμε να ελπίζουμε για πραγματική ανάπτυξη και επιβίωση.

Υπάρχει σήμερα πολλή, επί όλων αυτών των θεμάτων, συσσωρευμένη γνώση, της οποίας ο καθένας μας, εκ των πραγμάτων, κατέχει μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα, και τούτο έχει ως αποτέλεσμα οι γιατροί διαφόρων ειδικοτήτων να χάνουμε όλο και περισσότερο τις δυνατότητες και γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ μας. Καθίσταται απόλυτα αναγκαία, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, μια διεθνής και συνεχής διεπιστημονική προσπάθεια, για να επιτευχθεί σύνθεση της απέραντης, διασκορπισμένης, εξειδικευμένης πληροφορίας, τεχνογνωσίας και εμπειρίας (δυτικής και ανατολικής) και τα πορίσματα της συνθετικής επεξεργασίας να γίνουν προσιτά σε όλους μας. Τα προσπελάσιμα συμπεράσματα αυτής της συνθετικής προσπάθειας θα μας εφοδιάσουν με τη συνολική δυνατή, βασική, γενική, θεωρητική και πρακτική γνώση και θα θέσουν το απαραίτητο πλαίσιο για μια πολύπλευρη και σε βάθος αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας. .

Στην εποχή του παραλόγου, του πολυεστέρα, του γενικού μεταπρατισμού, του άνευ προηγουμένου καταναλωτισμού, των πλαστικών ιδεών, των συνθετικών τροφίμων, της αχαλίνωτης καταστροφής του περιβάλλοντος, της υπερπαραπληροφόρησης, και ως εκ τούτου, του αποπροσανατολισμού, υπάρχουν ακόμα κάποια περιθώρια για αντίδραση. Οι δύσκολες, για έξι χρόνια, πανεπιστημιακές σπουδές μας, η εξειδίκευση μας ακολούθως για άλλα έξι χρόνια, κάτω από πολύ σκληρές εργασιακές συνθήκες, η διά βίου εκπαίδευση μας, η συνεχής ετοιμότητα και ενασχόληση μας με την υγεία, την αρρώστια τη ζωή και τον θάνατο επιβάλλουν την πιο ενεργό συμμετοχή μας στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι και μία φιλοσοφικοϊατρική όχι μονοδιάστατη- προσέγγιση της υγείας και της αρρώστιας. Η Ιατρική είναι μεγάλη και όχι μόνο επιστήμη.

Kατεβάστε τo άρθρο (109 Kbyte)Κατεβάστε το άρθρο 

  Κορυφή της σελίδαςΚορυφή

Επιστροφή στους 1ους Πανευρωπαϊκούς αγώνεςΕπιστροφή

       

Βερανζέρου 15, 10677 Αθήνα. Τηλέφωνο:210-33.06.716/8
2005 © Renal Patients Athletic Association. All Rights Reserved
aqua-animation